Książkę Phillipa Lewisa pt. „Ziemia przeklęta” poleciła mi Sylwia z Booki Buki w listopadzie ubiegłego roku. Rekomendowała ją pisząc, że „to taki King, tylko jeszcze bardziej porywający”. A pisała to w kontekście umiejętności Stephena Kinga do szalenie interesującego pisania kilkuset stron o historii życia jednego zwykłego człowieka. Czyż takiej zachęcie można się oprzeć? 😉 Gdzieś…
„Władca pierścieni” to chyba najbardziej znana powieść J.R.R. Tolkiena. Długo wzbraniałem się przed jej przeczytaniem, ale gdy już to zrobiłem, to przepadłem w świecie Śródziemia. Dlatego chcąc lepiej poznać wykreowane przez brytyjskiego pisarza krainy sięgnąłem w końcu po „Silmarillion”. A było to już moje drugie podejście do tej książki, tym razem zdecydowanie bardziej udane. Początki…
Raz na kilka miesięcy sięgam po powieści Agathy Christie, bo czytając jej książki jednego można być pewnym – będzie ciekawie. Do tej pory nie spotkałem w kryminałach tej autorki jednej z jej sztandarowych postaci, Panny Marple, dlatego postanowiłem to zmienić. Stąd właśnie mój wybór padł na „Morderstwo na plebanii”. Zagadkowy mord Niezbyt lubiany pułkownik Protheroe…
„Trybunał dusz” Donato Carrisiego to jedna z tych książek, których przeczytanie odkładałem całymi miesiącami bez konkretnej przyczyny. Po raz pierwszy z twórczością tego autora spotkałem się na blogu Kasi z k-czyta.pl i zapisałem sobie, by po powieści Carrisiego sięgnąć koniecznie. Teraz już wiem, że ta wielomiesięczna zwłoka nie miała podstaw 😉 Najtajniejsze tajemnice Marcus jest…
Dennis Lehane należy do moich ulubionych autorów i nie jest to szczególną tajemnicą dla czytelników tego bloga. Jest to autor, który każdorazowo dostarcza tak oczekiwanego przeze mnie dreszczyku emocji, tworząc swoje wielowymiarowe powieści. Dlatego właśnie po przeczytaniu „Miasta niepokoju” tym chętniej sięgnąłem po drugi tom cyklu, który jest jedynie luźno powiązany z pierwszą częścią, a…
Po ostatnich raczej średnich przygodach z twórczością Grishama obawiałem się, że spadek formy tego autora jest już całkowicie przesądzony, a moja sympatia do niego nie do uratowania. Dlatego też we wpisie podsumowującym ubiegły rok i prezentującym plany na obecny napisałem, że po raz pierwszy nie planuję czytać nowej powieści Grishama. Jednak gdy przyszedł maj, a…
Remarque należy do czołówki moich ulubionych pisarzy. I wdarł się na tę listę po przeczytaniu przeze mnie zaledwie dwóch jego książek. Ale za to jakie to były książki! „Na zachodzie bez zmian” oraz „Trzej towarzysze” to powieści, które mocno utkwiły mi w pamięci i pozostają w niej przez długi czas, bo tę drugą czytałem już…
Gdy w SQN pojawiła się promocja mająca osłodzić nieco czas pandemii zdecydowałem się na zakup książki Tomasz Łapińskiego, którego pamiętam jako znakomitego piłkarza. „Szmata. Gdy piłka nożna staje się przekleństwem” to historia, po której spodziewałem się dziesiątek anegdotek o środowisku piłkarskim i wspomnień autora. A tymczasem, ku mojemu zdziwieniu, Łapiński napisał… powieść! Korupcja, hazard, libacje…
Nie jest wielką tajemnicą, że najbardziej lubię czytać kryminały i thrillery. Dlatego ze sporym zainteresowaniem śledzę nowości, które rozgrzewają społeczność czytelników w Polsce, by móc wśród tych propozycji odnaleźć coś, co wgniecie mnie w fotel. Jednym z ubiegłorocznych hitów był właśnie „Kasztanowy ludzik” Sorena Sveistrupa. Czy zasłużenie cieszył się taką popularnością? Tu mam mieszane uczucia.…
Przeczytanie trylogii „Millennium” rozłożyłem sobie na kilka miesięcy, by móc się delektować tą kryminalną ucztą. I była to doskonała decyzja, bo dzięki temu zatrzymałem powieści Larssona na dłużej w pamięci. A teraz wreszcie przyszedł czas na „Zamek z piasku, który runął”, czyli świetne uwieńczenie całego cyklu. Państwowa machina vs Lisbeth i Mikael Lisbeth Salander wychodzi…
Korzystając z 60-dniowego dostępu do Empik Premium postanowiłem wykorzystać okazję i odsłuchać jakiś ciekawy audiobook. Odpaliłem Empik Go i mój wybór padł na chwaloną w wielu miejscach książkę Jacka Galińskiego pt. „Kółko się pani urwało”. Nastawiłem się na lekką i humorystyczną powieść. Jak wyszło? Cóż, średnio. Starsza pani musi zniknąć Zofia Wilkońska to pełna animuszu…
