Silmarillion - J.R.R. Tolkien
Tytuł: Silmarillion
gatunek:
kolekcja:
ocena:
wydawnictwo:
Liczba stron: 482
Data wydania: 1977

“Władca pierścieni” to chyba najbardziej znana powieść J.R.R. Tolkiena. Długo wzbraniałem się przed jej przeczytaniem, ale gdy już to zrobiłem, to przepadłem w świecie Śródziemia. Dlatego chcąc lepiej poznać wykreowane przez brytyjskiego pisarza krainy sięgnąłem w końcu po “Silmarillion”. A było to już moje drugie podejście do tej książki, tym razem zdecydowanie bardziej udane.

Początki wszystkiego

Powieść składa się z kilku nie do końca łączących się ze sobą części, które stanowią niejako przedsmak wydarzeń opisanych we “Władcy pierścieni”. Od stworzenia świata wolą Iluvatara i Muzyką Ainurów, przez opowieść o potędze Valarów, pojawieniu się ludzi – potomków Iluvatara, a następnie upadku Numenoru, aż do wyjaśnienia historii Pierścienia Władzy. Całość tworzy świetne uzupełnienie i wyjaśnienie całej koncepcji tolkienowskiego świata, którego opowieść o Frodo Bagginsie jest jedynie finałem.

Tak to już jest, że o życiu szczęśliwym i radosnym nie ma wiele do powiedzenia, póki się ono nie skończy.

Pierwsza część dotycząca stworzenia świata jest mocno inspirowana Biblią i nie sposób nie zauważyć wielu podobieństw. Z tym, że wizja Tolkiena momentami dopełnia starotestamentową historię, a w dalszej kolejności ją rozbudowuje. Raz po raz zachwycałem się bogactwem wyobraźni autora, jego kreatywnością i wizją, ale i głębokim przesłaniem o roli, pochodzeniu i ostatecznym wyniku odwiecznego pojedynku dobra ze złem.

Silmarillion - J.R.R. Tolkien - czytoholik

Trudne miłego początki

“Silmarillion” nie jest jednak książka łatwą. Więcej: to niesamowicie wymagająca powieść, na którą trzeba koniecznie zarezerwować sobie trochę czasu, by przeczytać ją bez długich przerw. Mnogość imion i nazw własnych jest przytłaczająca i początkowo trochę mnie zniechęcała do lektury, bo obawiałem się, że po prostu się pogubię. Zwłaszcza, że już raz kilka lat temu odpuściłem właśnie z tego powodu. Na szczęście teraz bogatszy o tamto doświadczenie podszedłem do lektury inaczej. A w dodatku każdorazowo, gdy dana postać ponownie pojawiała się na kartach książki, to była odpowiednio wprowadzana, dzięki czemu czytelnik może sobie przypomnieć kim była i skąd się tam znalazła. Stąd moja rada dla wszystkich, którzy podczas lektury pierwszych kilkudziesięciu stron są przytłoczeni setkami imion i nazw jest taka: nie przejmuj się – czytaj dalej 🙂

Bo to, co Tolkien ma do zaoferowania warte jest tych chwilowych wątpliwości i zniechęceń. Po ich przełamaniu zanurzyłem się w perfekcyjnie dopracowany świat, w którym autor zadbał o każdy szczegół, by pochylić się nad istotą człowieczej natury. Opowiada o ludzkich dążeniach, namiętnościach, pasjach i zgubie, która jest nieodłącznym finałem egoizmu. A wszystko to w baśniowym otoczeniu, pośród piękna, które toczy swą nieustanną walkę z napierającymi złem i brzydotą.

Synowie czło­wieczy umierają prawdziwie i opuszczają świat; dlatego wszę­dzie, gdziekolwiek na nim przebywają, nazywani są Gośćmi albo Przechodniami. Śmierć jest ich przeznaczeniem, darem, którego nawet Valarowie zmęczeni brzemieniem tysiącleci mogą im pozazdrościć.

Część zawartych w “Silmarillionie” opowiadań ma swoje rozbudowane wersje w postaci osobnych powieści, po które z pewnością kiedyś sięgnę. Mam tu na myśli np. “Dzieci Hurina”, “Upadek Gondolinu” czy “Beren i Luthien”. Chcę je koniecznie przeczytać, by ponownie wrócić do tego kunsztownie wykreowanego świata. A piszę to ja – ten, który nie lubi fantastyki 😉

Podsumowanie: Czy to holik?

Prawie. “Silmarillion” to zbiór opowieści osadzonych w misternie dopracowanym świecie stworzonym przez J.R.R Tolkiena. Autor opisuje początki świata, jak pojawiło się na nim zło, a następnie skupia się na odwiecznym pojedynku pomiędzy dobrem a złem. Tolkien w tej baśniowej otoczce porusza wiele ludzkich dążeń oraz pragnień i zastanawia się nad istotą ludzkiej natury.

Książka zawiera w sobie wiele wyjątkowo cennych treści, jednak jej lektury z pewnością nie ułatwia mnogość zastosowanych w niej nazw własnych przedstawianych w języku elfów czy krasnoludów. Liczba padających tam imion i nazw może być przytłaczająca, ale nie powinna zniechęcać do lektury, bo gdy się już przywyknie do swoistego bogactwa językowego “Silmarillionu” to można odkryć fascynującą zawartość tej książki.

Ocena czytoholika: 4,5 / 5

Masz inne zdanie na temat tej książki? Podziel się nim w komentarzu 🙂

czytoholik

Człowiek wielu zainteresowań, pełen zapału i optymizmu. Prywatnie pasjonat nowych technologii, historii II Wojny Światowej oraz zapalony czytelnik kochający książki. Po godzinach zacięty gracz w squasha i futsal.