Ja i książka o wampirach? Wykluczone. Tak myślałem zanim w ręce wpadła mi powieść Richarda Mathesona pt. „Jestem legendą”. Nie po raz pierwszy do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie film, choć w tym przypadku niezupełnie tak się to odbyło. Bo filmu nie widziałem, ale wiedziałem o jego istnieniu, a że z okładki książki spoglądał na…
Po przeczytaniu „Za zamkniętymi drzwiami” B. A. Paris postanowiłem zabrać się za inny ubiegłoroczny hit – „Czasami kłamię” autorstwa Alice Feeney. Spotkałem się z wieloma bardzo przychylnymi recenzjami i opiniami na temat tej właśnie książki, dlatego tym bardziej ze sporymi oczekiwaniami sięgnąłem po debiutancką powieść Feeney. I nie zawiodłem się, bo „Czasami kłamię” to kawałek…
Szukałem audiobooka, który by mnie wciągnął i pochłonął podczas wykonywania innych obowiązków. W ten sposób wybór padł na ubiegłoroczny hit – „Za zamkniętymi drzwiami”. Z reguły nie czytam wielu nowości, czekam aż opadnie kurz i starannie dobieram lekturę, tak by zwiększyć szansę na to, że przypadnie mi ona do gustu. Do powieści B. A. Paris…
Sekundę po tym, gdy zobaczyłem, że ma zostać wydana druga część książki Pawła Reszki „Mali bogowie”, byłem pewien, że ją przeczytam. Dlaczego? Bo pierwsza część, którą czytałem w zeszłym roku, była bardzo mocna, momentami wstrząsająca, a przy tym po prostu świetnie napisana. Dlatego nie wahałem się ani chwili i czym prędzej zakupiłem najnowszą pozycję z…
W zeszłym roku w kinach pojawił się film, który wywołał spore zamieszanie. Była to „Chata” na podstawie powieści Williama Paula Younga o tym samym tytule. Wtenczas również książka przeżywała swój renesans, bo jej pierwsze polskie wydanie pochodzi z 2009 roku. „Chatę” czytałem kilka lat temu i wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, dlatego też niemal…
Czytając pewien artykuł o pisaniu, trafiłem na wzmiankę o książce Stephena Kinga pod wdzięcznym tytułem: „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika”. Pomyślałem – ok, kto jak kto, ale King może mieć co nieco do powiedzenia o pisaniu. Więc, może by tak przeczytać i dowiedzieć się czegoś ciekawego, odkrywczego czy inspirującego? Niezła motywacja, nie? I tak zacząłem czytać kilka stron z myślą, że jeśli będzie to typowy poradnik, to szybko odpuszczę. Na szczęście nie był 🙂
Cykl przygód kryminalistyka-tetraplegika Lincolna Rhyme’a to najlepsza seria książkowa jaką do tej pory czytałem. Czy zatem mogłem sobie odmówić sięgnięcia po najnowszy, dwunasty już tom? Oczywiście, że nie. „Pocałunek stali” to jedna z tych kilku tegorocznych premier, na które czekałem najbardziej. Warto było czekać? Na Lincolna zawsze warto czekać 🙂
Wydarzenia ostatnich tygodni, które odbiły się szerokim echem w polityce i mediach, nakłoniły mnie, by zdecydowanie wcześniej sięgnąć po „Przedsiębiorstwo holokaust” – książkę, do której przymierzałem się od dawna. Choć chciałem zapoznać się z jej treścią już lata temu, to wciąż jakoś nie miałem okazji. Jednak to, co zdarzyło się w relacjach polsko-żydowskich w ostatnich dniach zachęciło mnie, by dłużej już nie odkładać tej pozycji. A to, co pisze Norman Finkelstein może być dla wielu szokujące. Dla mnie natomiast jest smutnym potwierdzeniem tego, co czytałem już w wielu artykułach i wpisach.
„Zamierające światło” to moje drugie spotkanie ze szkockim autorem Stuartem MacBridem. Choć właściwie powinienem napisać, że to drugie spotkanie z Loganem McRae – głównym bohaterem cyklu powieści napisanego przez pisarza z Aberdeen. Logan McRae to niezwykle bystry, ale i pechowy policjant w stopniu sierżanta, który raz po raz musi stanąć oko w oko z seryjnymi mordercami. Wydarzenia z drugiej części przygód sierżanta rozgrywają się około rok po zdarzeniach opisanych w „Chłodzie granitu”.
Królowa kryminału – mówili. Jak to możliwe, że nie czytałeś żadnej jej książki? – pytali. Musisz w końcu sięgnąć po którąś z historii Herkulesa Poirota – zachęcali. Faktycznie, sporo zwlekałem ze spotkaniem z twórczością Agathy Christie, ale w końcu nadszedł ten czas, a mój wybór padł na „Morderstwo w Orient Expressie”. Czy było warto? O…
Dlaczego sięgnąłem akurat po tę biografię? Takie niedawno usłyszałem pytanie, gdy pochwaliłem się wśród znajomych, że czytam „Pamięć absolutną”. Muszę przyznać, że to bardzo dobre i trafnie zadane pytanie. Nie byłem nigdy szczególnym fanem Arniego, wręcz przeciwnie – z dwojga naczelnych herosów czasów mojego dzieciństwa zdecydowanie bardziej wolałem Sylvestra Stallone’a. Dlaczego zatem przeczytałem tę biografię? Pomyślałem, że ciekawe mogły być losy zwyczajnego chłopca z Austrii, który stał się najbardziej znanym kulturystą, następnie gwiazdorem Hollywood, by wylądować w fotelu gubernatora stanu Kalifornia.
